Gidelim dersen nereye diye sormayacağıma söz verebilirim.
Hatta lütfen bana gidelim de,elini uzat ben hiçbir şey demeyeceğim,sormayacağım.
Artık bunaltmak yok,sadece gözlerimin içine bak.
Yorgunum, başımı göğsüne yaslasam yeter. Ama lütfen bir başkasına öyle güzel bakma olur mu?
Biliyorum,olmaz.
Ama gözyaşlarıyla okunan mesajlar var biliyor musun? Ağlamamdan nefret ediyorsun,biliyorum.
O zaman ağlatmamayı denemelisin.
N'olur sanki aynı yerde çıksan karşıma?
Hüzünlü şarkılar dinlediğimde senin her anın gözlerimin önünden geçiyor. Ve biliyor musun bunu görmek için gözlerimi kapatmam gerekmiyor. Gözlerim açıkken de görebiliyorum ben  seni,sen yokken bile. Sen ben karşında durduğumda bile beni göremedin.
Kulağıma fısıldadığın kelimeleri özledim,o ilahi kokunu özledim. Çocuksuluğunu,abiliğini özledim.
Bazen çocuğum gibi bazen babam gibi davranabilmeyi nasıl başarıyordun? Anlamıyorum.
Her şey yeterince güzel değil miydi? Değildi,en azından senin için.
İyi olmanı istiyorum,ama lütfen kendine iyi bak başkasına değil.
Son günlerde duygu yoğunluğu yaşıyorum,seninle konuşmam gerekiyor, beni ancak sen sakinleştirebiliyorsun.
Bana kızıyorsun,bağırıyorsun ama ben sana hiç kızamıyorum. Ne var ki sende?
Çok mu yakışıklısın? Hayır. Çok mu seviyordun beni? Hayır. Çok mu karizmatiksin? Hayır. Çok cömert? Zengin? Hayır.
Ne o zaman sende ki? Bunu çözmem gerek senden kurtulabilmem için.