Kalbim acıyor. Gerçekten. Kandırılmak,aldatılmak bir kenarda duruyor benim canımı asıl acıtan bunlar değil.
Beni değil onu seçmesi canımı acıtıyor. Kendini kurtarmak isteyişini görüyorum,çabalarını izliyorum ama ben yokum onun hayatının hiç biyerinde. Alışmak zaman alacak belki ama alışacağım buna da biliyorum. Her defasında darbeleri daha da sert vuruyor kalbime tam alışıyorum yeni bir şey oluyor. En kötüsü de onu sürekli görmek.. Benim istediğim adam bir başkasını istiyor. Bir başkasını seviyor,birinin beni istememesi hiç bu kadar koymamıştı belki de bana. Sen onu istersin o da bir başkasını doğanın kanun bu sanırım.

En kötüsü de duygularından emin olamamak olsa gerek. Birini istiyorsun evet tamam ama yeteri kadar istiyor musun? İşte ben bunun ayrımını yapamıyorum bugünlerde..
Yani ben birini çok sevmek istiyorum,her şeyde aklımda olsun. Hep iki kişilik düşüneyim falan..
Güzel oluyor,neredeyse unuttuğum duygular bunlar. Yeniden tatmak istiyorum, gülelim sarılalım. Birbirimizden tiksinmeyelim hiç.  Beni hiç bırakmasın demeyeceğim çünkü bunlar çok çocukca her neyse öyle doluyum bu aralar.